Stelling 1: De komende jaren plaatst Rijkswaterstaat geen tonnen meer op het Wad, maar haalt ze alleen maar weg. Stelling 2: Het enige wat Rijkswaterstaat nog wel zal 'plaatsen' zal zijn op Internet, en niet in het water: 'virtuele tonnen' in de vorm van een lijst van GPS-posities.

Sjonnie en Anita zien bij matig zicht eindelijk de rots van Helgoland opdoemen. Maar: Sjonnie ziet dat het schip er compleet aan voorbij lijkt te varen. Hij peilt de rood-witte mast op 290 graden, terwijl het kompas precies 0 graden aanwijst. "We moeten minstens 70 graden naar bakboord!" schreeuwt hij naar Anita. Die werpt een blik op het GPS, en zegt "Nee, hoor, 't gaat prima zo!". Uit een reisverslag: De Otzumerbalje is een rotding als er stroom staat. We gingen er door naar buiten met heel rustig weer (NO2-3), maar wel twee uur na laagwater. Ik had aan de hand van de Nederlandse en Duitse BAZ's allerlei tonnen van te voren zeer goed bijgehouden in het GPS. Waarom ik daar weer eens blij mee was, mag blijken uit dit kaartje (tonnen verlegd, onze route was de juiste). "Ik koop ieder jaar een nieuwe kaart van het Oostelijk Wad, dat heb ik voor mijn veiligheid wel over" zegt Jan. Piet, die de vorige week 's nachts terugkwam van de Elbe, en het heklicht van een ander scheepje voor de al maanden geleden verdwenen, maar nog steeds gekarteerde, uiterton van het Hubertgat aanzag, zegt niets. Het is begin maart. De man op de dijk bij Wierum kan zijn ogen niet geloven: een zeiljachtje slingert zich, nu eens west, dan weer zuid, dan weer noord, over een grijze vlakte waarop geen ton te vinden is. Zijn ze dronken daar aan boord? Gerard en Henk zijn echter broodnuchter, en tevreden: de voor de winter opgenomen tonnen staan in het GPS, en zij zullen Lauwersoog nog voor het noodweer bereiken. En wat als dit plan over enige tijd toch nog in de een of andere vorm doorgaat?

Sluit dit scherm